Als je iets pijnlijks (traumatisch) overkomt, moet het systeem (lichaam en geest) deze gebeurtenis verwerken (afb. 1). Je zou schematisch kunnen zeggen dat het tijdelijk uit bescherming in 2 delen uiteen valt (afb. 2). Een voelend deel wat nog te groot is om direct te ervaren en een overleefdeel wat door kan gaan met leven. Dit is een natuurlijk beschermingsmechanisme. Dit geld voor alle leeftijden, maar kinderen hebben nog weinig mogelijkheden om met zware emoties om te gaan. Ze gaan zo goed als ze kunnen door, maar kunnen de gevoelens goed verwerkt worden?
Het overleefdeel voelt niet. De emoties en gevoelens worden als het ware geparkeerd omdat ze te groot en te naar zijn om te voelen. Als er rust is om te herstellen na zo’n ingrijpende gebeurtenis en je ervaart steun om je heen of je zoekt hulp, kunnen deze emoties in delen bij je terugkomen om de wond te helen. Volwassenen kunnen dit ook alleen, door liefdevol tijd te nemen voor zichzelf en aan alle gevoelens ruimte te geven. Voor kinderen betekend dit, een veilig thuis, bij warme begripvolle verzorgers (afb. 3). Maar wat als dat ontbreekt?
Dan blijf je doorgaan met het leven en wil je al die nare gevoelens maar al te graag achter je laten. Het overleefdeel keert de gevoelens de rug toe en doet net of ze er niet zijn. Je ontwikkeld patronen om weg te blijven bij je pijn en dit kan heel lang goed werken (afb. 4).
Maar het systeem voelt wel degelijk dat er iets mist. De heelheid, compleetheid is in het proces van doorgaan en niet voelen, verloren gegaan. En omdat het systeem altijd blijft zoeken naar compleetheid, gaat het overleefdeel zoeken op de verkeerde plek. Namelijk; de buitenwereld. Het zoekt afleiding, erkenning van andere, er kunnen verslavingen ontstaan om het gat te vullen maar hoe veel er ook van buiten komt, het voelt nooit compleet, nooit genoeg. Er blijft een leegte van binnen… een onvervuld verlangen (afb. 5).
Gelukkig is het nooit te laat om je om te draaien. Om alles wat is opgesloten, er niet mag zijn, zich daarin enorm alleen, eenzaam en niet gehoord voelt, op te halen, te omarmen, om zo weer tot heelheid te komen.
De plaatjes komen uit een zeer helder en overzichtelijk boekje; Je verlangen, dwaallicht of kompas van Margriet Wentink. Als het gevoel van onvervuld verlangen een grote rol in je leven speelt, is dit een aanrader.
